فساد دانه درشت ها ریشه جامعه را می خشکاند

Fesade Dolatmardan-jpg

ایرنا: «رانت خواری، بهره گیری نامشروع از امکانات دولتی، سوء استفاده از قدرت و اختیارات حکومتی، ارتشا، اختلاس و ... دام هایی است که هراز چند گاه مسئول یا کارگزاری را اسیر خود می سازد و گاه هزینه ای غیرمنصفانه را به پای مجموعه حاکمیت می نویسد.»
 
به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، تجمیع بخش عمده ای از منابع مالی، امکانات و سرمایه های عمومی، اطلاعات اقتصادی و امکان برنامه ریزی و سیاستگذاری در حوزه های مربوط به درآمد و ثروت های جامعه، مسوولان و کارگزاران نظام های سیاسی را با نسبت های گوناگون در معرض انواع فساد قرار داده است.
حتی در نظام های دموکراتیک به رغم وجود سازوکارهای کنترل و تعادل، استقلال دستگاه قضایی و شفافیت جامعه سیاسی و اقتصادی، در موارد بسیاری فساد دامن گیر مقامات و صاحبان مناصب شده و رسوایی هایی را برای آنان به بار آورده است.
 
وسوسه تمتع نامشروع از اختیارات و ثروت اندوزی از طریق مسوولیت ها در دستگاه سیاسی و اداریِ ما نیز خواه ناخواه سبب ساز ضایعاتی بر پیکر این دستگاه شده و هراز چند گاه اخباری در این باره انتشار یافته است.
ماهیت دینی نظام جمهوری اسلامی ایران سبب شده تا ایجاد فساد در میان مسئولان تبعاتی دوگانه و مضاعف را به بارآورد و علاوه بر زیرسوال بردن کارایی، شفافیت و خود کنترلی سیستمی و تضعیف اعتماد عمومی به عنوان سرمایه اجتماعی، باورهای مردم را نشانه رود. 
 
نکته دیگر اینکه وجاهت نظام سیاسی و حفاظت آن در برابر آسیب های گوناگون بر منافع هر فرد یا جریانی اولویت داشته و هزینه سازی برای نظام به منظور برکنار ماندن برخی خواص از پاسخگویی یا مجازاتِ تخلف از هیچ توجیه عقلایی یا حجت شرعی برخوردار نخواهد شد.
نگاهی به سیره حکومت داری اسلامی گویای این واقعیت است که اعتبار حکومت و سیر کارگزاران آن در مسیر راستی بر هر مصلحتی ارجحیت یافته است. 
 
امام علی (ع) همچنان که نزدیک ترین کسان همچون برادر خود را درباره دخل و تصرف نامشروع در بیت المال سخت انذار می دهد، کارگزاران خود را از فساد بازمی دارد و چشم پوشی از آن را جایز نمی شمرد. نامه های نخستین امام شیعیان خطاب به چهره هایی چون «اشعث بن قیس» و «زیاد بن ابیه» والیان آذربایجان و فارس سازش ناپذیری سیره علوی با خیانت در بیت المال را در حافظه تاریخ به ثبت رسانده و اختیارات و امکانات تحت اداره کارگزاران را امانتی می شمرد که از سوی خداوند به آنان واگذار شده است.
با عنایت به مسئولیتی مضاعف که بر دوش کارگزاران نظام اسلامی قرار گرفته، زخم های آلایش به فساد بسیار عمیق و کاری تر بر چهره و اندام مجموعه حاکمیت نشسته و همزمان مشروعیت، کارآمدی و سلامت نظام سیاسی و نیز اعتماد و باورهای اجتماع را نشانه می رود.