عمر جنگل‌های کشور به ۵۰ سال رسیده/ ۴میلیون هکتار سطح جنگلی از بین رفت

Jangal-Zagros-jpg

نماینده مجلس شورای اسلامی گفت: عمر جنگل‌های کشور که حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ سال بوده، اکنون به ۵۰ یا ۶۰ سال رسیده و این مسئله از تغییر ابعاد درختان نیز کاملاً مشهود است.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، تقی شامخی کارشناس جنگل در برنامه تیتر امشب شبکه خبر سیما در خصوص عوامل جنگل‌خواری گفت: با توجه به موقعیت جغرافیایی و وضعیت زیست‌بوم‌های کشور، ایران باید بیش از سایر کشور‌ها به‌فکر حفاظت از جنگل‌های خود باشد.

 او افزود: از اوایل پیدایش جنگلداری نوین ایران که نخستین قانون آن نیز در سال 1321 نوشته شد، دغدغه تخریب جنگل همیشه مدنظر بوده است. بررسی‌های تازه به‌روی جنگل‌ها هم نشان می‌دهد جنگل‌های کشور از نظر کیفی تنزل پیدا کرده است.

شامخی با تأکید بر اینکه طرح جنگل‌ها نباید به چوب متکی باشد، تصریح کرد: جنگل برای تولید مستمر نیاز به طرح‌های مدیریت و حفاظت دارند.

این استاد دانشگاه با انتقاد از تفکیک مدیریت گونه‌های گیاهی و جانوری و مناطق مختلف و بررسی آسیب‌های حاصله از این شیوه مدیریتی، تنها راه حفظ جنگل‌های ایران را مدیریت یکپارچه دانست.

وی با تأکید بر اهمیت حفظ درختان افتاده به‌عنوان زیستگاه‌های تازه، تصریح کرد: کشوری که سرشار از منابع نفت و گاز است برای تأمین منابع ارزی خود نباید به جنگل فکر کند.

شامخی افزود: جنگل‌کاری‌های تازه باید با حفظ گونه‌های بومی و تأکید بر ضرورت حفظ تنوع گونه‌ها صورت پذیرد.

علی‌محمد شاعری نماینده مجلس شورای ایلامب دیگر میهمان برنامه با انتقاد از تخریب‌های بی‌رویه جنگل‌های کشور، اعلام کرد: تخریب‌هایی که اتفاق افتاده عمدتاً کیفی است و بر اساس تحقیقاتی که ترتیب داده‌ایم، باید بر میزان درختان افتاده و ایستاده تجدید نظر کنیم.

او با بیان اینکه "حفظ محیط زیست نباید فقط در گفتار اولویت نخست ما باشد"، تصریح کرد: در عالم واقع نیز باید به این مهم اهمیت دهیم و بر اساس بررسی‌های ما در بسیاری موارد، در تخریب‌ها عامل انسانی نقش اصلی داشته است.

همچنین بر اساس بررسی‌ها در سال‌های 75 ــ 74، بیشترین تخریب جنگل‌ها و بهره‌برداری از آن‌ها در مساحتی حدود 2.5 میلیون مترمربع اتفاق افتاده  که این هیچ تناسبی با میزان رویش‌ها ندارد و صرفاً نشان‌دهنده اینست که دخالت غیرکارشناسی در میان بوده است.

شاعری ادامه داد: بر اساس مشاهدات همچنین عمر جنگل‌هایی که حدود 400 تا 500 سال بوده، اکنون به 50 یا 60 سال رسیده و این مسئله از تغییر ابعاد درختان نیز کاملاً مشهود است.

به‌گفته وی بهره‌برداری از جنگل‌ها باید برای تجدید حیات آیندگان در طرح‌های گردشگری، توریستی و طبیعت‌گردی طی یک برنامه‌ریزی مدون در دستور کار قرار گیرد چراکه در این بازه زمانی با وجود جنگل‌خواری‌ها و برداشت‌های بی‌رویه از این مناطق، جنگل‌ها نیازمند بازنگری دوباره هستند.

عضو کمیسیون کشاورزی مجلس شورای اسلامی اعلام کرد: مساحت جنگل‌های کشور در سه دهه اخیر از 18 میلیون به 14 میلیون هکتار کاهش پیدا کرده و 14 میلیون هکتار باقیمانده هم وضعیت مطلوبی ندارند.

بهره‌برداری غیراصولی، قاچاق چوب و تغییرات اقلیمی که در قالب آفات و بیماری‌ها خود را بروز می‌دهد، از عوامل تخریب جنگل‌ها هستند.

نماینده مردم بهشهر، نکا و گلوگاه در مجلس شورای اسلامی با اشاره به 600 هزار هکتار جنگل مخروبه در شمال کشور تصریح کرد: متأسفانه با دخالت عوامل انسانی در حوزه منابع طبیعی و جنگل‌های کشور 600 هزار هکتار جنگل مخروبه در سطح شمال کشور وجود دارد و بر این اساس سطح جنگل‌های شمال از سه میلیون و 200 هزار هکتار جنگل به دو میلیون هکتار رسید که تخریب جنگل موجب مشکلات فراوان و بروز حوادثی مانند سیل می‌شود.

عباسعلی نوبخت معاون سازمان جنگل‌ها در ادامه این برنامه تلفنی اظهار کرد: اجرای طرح تنفس و ممنوعیت برداشت چوب تا پایداری جنگل‌های شمال کشور ادامه می‌یابد.

وی با اشاره به اینکه با وجود مشکلات اقلیمی فعلی بهره‌برداری از جنگل‌ها مفهومی ندارد، گفت: در سال 95 نزدیک به 550 هزار مترمکعب از جنگل‌های شمال کشور برداشت چوب داشته‌ایم و در سال 96 به‌طور کامل این برداشت ممنوع شد؛ اما قاچاق چوب در نقاط بحرانی اتفاق می‌افتد.

نوبخت اضافه کرد: در واقع با برداشت چوب از جنگل‌های شمال کشور تنها 10 درصد نیاز چوبی صنایع ما تأمین می‌شد که با حذف آن، این میزان نیاز از محل زراعت چوب و حتی واردات قابل تأمین است.

وی اضافه کرد: هم‌اکنون حدود 220 هزار هکتار زراعت چوب در کشور داریم که بر اساس قانون توسعه برنامه ششم 75 هزار هکتار دیگر باید به آن اضافه شود که از این بخش می‌توان نیاز مصرف داخلی را تأمین کرد.

معاون سازمان جنگل‌ها ادامه داد: در طرح تنفس جنگل قرار بود درختان شکسته و افتاده از جنگل خارج شوند که البته این مهم به تشخیص کارشناسان سازمان جنگل‌ها برمی‌گردد به‌شکلی که اگر درختان شکسته به‌صورت تجمعی در عرصه جنگل باشند، از این محل خارج شوند و این موضوع ارتباطی به درختان افتاده و شکسته به‌طور پراکنده در جنگل ندارد.