اخراج و بیکاری تعدادی از کارگران و مهمان‌داران شاغل در شرکت‌های ریلی و جاده‌ای

Kargaran-Khesarat

برخی از شرکت‌های پیمانکاری حوزه‌های سیروحرکت و فنی از تقریبا یک ماه پیش اقدام به اخراج نیروی کار خود کرده‌اند.

این شرکت‌ها که به دلیل تعدد شرکت‌های پیمانکاری، تعداد دقیق آن‌ها مشخص نیست، طی یک الی دو ماه گذشته به مرور شماری از نیروی کار خود را اخراج کرده‌اند؛ تنها در یک ماه گذشته در شرکت‌های ماربین، صداقت، بینا صنعت و مهتاب، ۳۴۰ کارگر اخراج شده‌اند.

علاوه بر این کارگران شرکت تراورس هم بیش از دو ماه است که حقوق دریافت نکرده‌اند و روزانه با ارسال نامه و گزارشاتی نسبت به پرداخت نشدن حقوق‌شان، اعتراض کرده‌اند.

 

روز یکشنبه ۵ مرداد ماه ۹۹، کارگران نگهداری راه‌آهن ناحیه لرستان دست از کار کشیده و تجمع اعتراضی برپا کردند. این کارگران نسبت به عدم پرداخت دستمزد، حق بیمه تامین اجتماعی و بیمه‌های تکمیلی خود، معترض بوده و خواهان رفع فوری مشکلات‌شان شدند.

بنا به گفته کارگران نگهداری راه‌آهن ناحیه لرستان، بازدیدهای هیئت‌های مدیریت تراورس جهت حل و فصل مشکلات این کارگران، تاکنون به نتیجه نرسیده است و مدیران تنها وعده‌های توخالی می‌دهند.

 

در ادامه تعدیل و اخراج کارگران، کارخانه نگهداری قطارهای خودکشش شامل ۲۰ دستگاه قطارهای تندرو پردیس (ترن‌ست) ساخت زیمنس و ۳۴ دستگاه قطارهای ریل‌باس روتم ساخت کره که قطارهای حومه‌ای را نگهداری می‌کند، حدود ۲۰۰ کارگر دارد که طی روزهای گذشته به طور جمعی همه آن‌ها را اخراج کرده است.

پس از این اخراج دسته‌جمعی، کارگران متوجه شدند که نمی‌توانند از کارفرما شکایت کنند؛ زیرا کارفرمای واحدی ندارند و هر کدام از کارگران، قرارداد موقت همکاری با برخی از شرکت‌های زیرمجموعه راه‌آهن از جمله رجا، نوین صنعت رجا، سایمان‌صنعت و کیان‌صنعت شهباز دارند.

 

   اعتراض هزاران کارگر ناوگان راه‌آهن نسبت به کار تحت پوشش شرکت‌های پیمانکاری

 

کارگران تاکنون تصور می‌کردند قرارداد آن‌ها با یک شرکت دولتی است، اما حالا مشخص گردید که همه فریب خورده و قراردادهای موقت کاری با شرکت‌های خصوصی زیرمجموعه شرکت دولتی داشته‌اند.

 

کارگران اخراجی اداره کل راه‌داری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان قزوین هم روز ۲۶ تیر ماه ۹۹، از ادامه اعتراضات خود برای بازگشت به کار خبر دادند.

یکی از کارگران اخراجی درباره ادامه اعتراضات‌ می‌گوید: «ما می‌دانیم که تمام مسئولین با زبان، برحق بودن ما گواهی می‌دهند؛ اما در عمل طور دیگری رفتار می‌کنند، این دردآور است. الان همکاران ما چند ماه است حقوق نگرفته‌اند و با وجود شرایط بیماری که در جامعه حکم‌فرماست، حتی بیمه هم ندارند.»

 

کارگر دیگری درباره نداشتن تامین هزینه وکیل می‌گوید: «از تیر ماه سال ۹۸ که بحث تقسیم‌بندی کارگران ایستگاه‌های عوارضی پیش آمد و ما ۴۷ نفر کارگران عوارضی به شرکت سپندار سپرده شدیم، تاکنون بلاتکلیف هستیم.»

 

کارگر معترض دیگری می‌گوید: «ما با استناد به قوانینی که در رابطه با کارگر و کارفرما وجود دارد، از طریق اداره‌کار بحث برگشت به کار کارگران ایستگاه‌های عوارضی دولتی استان قزوین را پیگیری کردیم و اکنون نیز بر همگان کاملاً مسجل است که حق با ماست؛ ولی متاسفانه مسئولین شرکت مربوطه زیر بار نمی‌روند. قوانین بین کارگر و کارفرما چه می‌شود؟ ما برای مطالبه حق طبیعی خود به کدام مرجع باید برویم؟»