دو شعر از دکتر مسعود علی پور:پیر جنگلبان و کس چه میداند؟

 

            پیر جنگلبان   

با غمی در سینه اش : سنگین

دیده گانی از سرشک : آجین

گونه ای پر چین.

سرنوشت تلخ او را روزگار إ

با خطی معوج که گویی نقش شوم پنجه ببریست إ

بنوشته است بر پیشا نی مرد : « ستم تقد یر»إ

****

سربرون از کلبه آورد و نگا هش تا کران ها رفت

کران هایی که مرز هستی اشان

ازحصار شاخه های هرزه جنگل فراتر نیست إ

****

سر به هرسو کرد از افسوس ؛:

زین همه شاخه یکی را باری و بر نیست؟

آه : اینجا خاک پاک شیر پرور نیست؟

****

از سکوت مرگبار جنگل خاموش إ

رنج یاد چشمه هایی که کنون افتاده اند ازجوش إ

درد سرگردانی هر شاخه و برگی :

که چون جان دوست دارد شان

درکف بادی که هرگه از کرانی می وزدإ

دست غم افکند در آغو ش.

****

رفت تا شاید اجاقی را

که روزی روزگاری :

همچنا ن کوره فروزآن بودإ

لایه خاکستر از رخسار بر گیرد.

هرچه کرد و هرچه کند و هر چه آن گودال را کاوید :

دست گرم او به جز خاکستر سرد زمانی دورإ

در اجاقی که شده آن شعله ها را گورإ

یک شرر هم با نشان زند گی نا یافت :

تا که دستش را بسوزاند إ

تا که قلبش را بلر زاند إ

****

اشک در چشمش بسا ن چشمه ای جوشید إ

خشم در قلب اش مثال شعله سر بر کرد وبا خود گفت :

که أخر مردإ

تومگر در خانه خود پا به زنجیری ؟

خیز تا تنها ی تنها :

این علف ها را ز پیش پای برگیری إ

در پس این جنگل خاموش :

یگ جهان شور ونشاط و زندگانی هست:

خیز تا آنجا جوانی را ز سر گیری إ

****

سینه را افراشت

چابک همچون نوجوانی مست إ

رفت تا که داس را از کلبه برگیرد.

****

گر چه دیگر تیز و بران نیست إ

بازوانم را چنان سان قدرت وجان نیست إ

گرچه فریاد کمک را نیست پاسخگوی

من بدان وادی نما یم روی إ

شیرمردان را که هرگز دل هراسان نیست

غیرمن این ملک صاحب مرده را گویی نگهبان نیست إ؟

****

با تلاش هر چه افزون تر

پیر جنگلبان

سخت میکو شید .

تا نماید راه خود را باز

قلع و قمع شاخه های هرزه کرد آغاز .

****

از همه جانش عرق میریخت ؛گ می جوشیدإ

یک دم از کنکا ش اگر می ماند

از پشیمانی

دم دیگر :دوچندان داس میکوبید.

با نفسس های بریده نغمه های خشم را میخواند

ازبرای دیدن راهی که در پس باز کرده؛ :

سر نمی گرداند.

****

یک نفس کوبید إ

رفت و رفت ورفت :

تا انجا که دستش از تلاش افتادإ

گرچه داسش تیز می برید:

گرچه دندان روی هم میکوفت ؛میغرید :

دست و پای خسته اش از جا نمی جنبید.

****

شب زنیمه رفت و جنگلبان

داس بالش کرد و بر أن تا سحر خوابید. ؛

****

دید در رویا که بر گردش هزاران مار:

راه پیش و پس همه مسدودإ

ایستادن همچنان دشوارإ

دست بالا برد و داس از زیر سربرداشت

آفتاب صبح :

برچشمش زهرسو نیزه ای می کاشت إ

****

مضطرب برخاست :

گردا گرد او از زشاخه های جنگلی پر بود إ

لحضه ای در حیرت اینکه چرا اینجاست إ ؟

نه نشان از کلبه

نه راهی به پیش و پس

رد پایی نیست

جایی نیست إ

دید از راهی که دیری با تلا شش می گشود از هم

شاخه های هرزه آنسان رسته اند از نو إ

که حتی ره بسوی کلبه هم دیگر نخواهد بردإ

****

خویش را یکدم مخاطب ساخت که :

ای مردإ

شغل تو اینجا نگهبانی است؟

یا که جنگلبان : میان آب و ملک خویش زندانی است؟

داس را بر شاخساری از درخت آویخت إ

آخرین فریاد را از سینه بیرون ریخت:

که ای جنگل :

سزای من درون خانه ام مرگ است ؟

****

به همراه نسیم رهگذر ؛

هر شاخه از هرسو

سرخود را تکان میدادإ

جنگلبان :

به همراه سرشکی که فرو میریخت :

جان میداد.

مسعود علی پور. ۲/۵/۴۳ تهران.

 
............................................................................................................................................................................

[ کس چه میداند ؟ ]

 

چونکه امشب خوآب بر باید مرا از خویش  إ   

                                    کس چه میداند که تا فردا چه آ ید پیش إ؟

روزگاری رفت و گویی انتها یی نیست إ       

                                   من چه میدانم ؛چه راهی عمر را باقیست إ

آسمانی بود و ابری بود و منهم قطره باران

                                           در دل امواج : ناپیدا ؛ ولی پنهان إ

من که یک ذره غبار بی سر انجا مم إ

                                          تا کجا بنشا ندم تو فان ؟  نمی دانم إ

 مهر را میدا نم و اما نمی جویم إ              

                                      هست فردایی ؟ نمی دانم إ نمی گویم إ

همچو پروآنه به گرد شعله گردآ نم :               

                                            مرگ را می بینم و اما نمی دانم إ

ذره ام یا قطره ام یا پر کاهی؟ هیچ باکم نیست  

                                ترسم از خاموشی در زیر خاکم نیست إ

چونکه امشب خوآب برباید مرا از خویش      

                             کس چه میداند ؟ که تا فردا چه آ ید پیش إ

                                                      ۲۰۱۸      مسعود علی پور.