منیر طه :بر مزارِ بزرگ نیا ، قندچی و شریعت رضوی، جان باختگانِ ۱۶ آذر ۱۳۳۲

 monireh taha
این نخستین خونی بود كه درحكومتِ مشروطة منكوبه، سطح دانشگاه را رنگین كرد  و ادامه یافت تا خلافتِ دیگر جباران و كاربُردِ همانندش و آن به وقتِ پادشاهِ فراری آمریكایی بود كه با یك اردنگی به داخل دروازه شوت شد و با همان اردنگی به خارجِ دروازه اُوت. روزنامه های نوكرِ دربار و میرآخورانِ روزنامه نگار نوشتند: سربازان تیراندازی هوایی كرده بودند. از جان گذشته ای هم نوشت: لابد دانشجویان بالای درخت نشسته بودند . ندانستم چه بر جانش آمد .
دوش رفتم بر سرِ خاكِ عزیزانِ مصدق
آنكه جان درباخته در پای پیمانِ مصدق
سر به سنگش كوفتم سردادم افغانِ مصدق
ناله ها برخاست از گورِ عزیزانِ مصدق:
كای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق
ما به دامِ روبه مكروهِ مكار اوفتادیم
ما به كامِ گرگِ خون آشامِ خونخوار اوفتادیم
ما نهالِ نورسی بودیم و از بار اوفتادیم
ای خوشا جان باختیم آخر به پیمانِ مصدق
ای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق
چون به كین خواهی درآمد دشمنِ پركینه ما
دشمنِ پركینه ما، روبهِ گرگینه ما
ناله ای دیدی برآید از دل و از سینه ما ؟
ناله و ما ؟! ناله و طفلِ دبستانِ مصدق ؟!
ای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق
ما به پای دوست با سوكِ تن و جان عهد بستیم
ما سرِ شمشیرِ دشمن را كنارِ جان شكستیم
ما به رنگِ خونمان در دام اهریمن نشستیم
تا مگر آزاد گردد جانِ ایرانِ مصدق
ای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق
ما در این خاكِ سیه هم آتشی داریم و سوزی
آتشی داریم و سوزی از شرارِ دلفروزی
لیك ای افسوس ما را نیست دیگر آنكه روزی
سر گذاریم از سرِ شادی به دامانِ مصدق
ای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق
گو رفیقان را كه لرزد استخوان ها در برِ ما
استخوان ها لرزد و لرزد دریده پیكرِ ما
این دریده پیكرِ ما، این جدا از تن سرِ ما،
روز و شب دل ناگران از بند و زندانِ مصدق
ای رفیقِ مهربان جانِ تو و جانِ مصدق

تهران ، دی 1332