پیام، قطعه شعری از رحمان:

 

 

 

پیام!

در تمام طول تاریکی

                   خورشید بر دلهامان تابید

                  در طول عبور از ظلمت

لحظه ای تابش خویش را

                             بر ما فرو نکاست.

و اگر اینچنین نبود

          بوی تعفن و گنداب

                                   سراسر زمین را فرا گرفته بود

جان طبیعت

          در برهوت قساوت

                            فرو رفته بود

و ما همچنان

               مردار خویش را

                              بر دوش می کشیدیم

خورشید، بی دریغ

                         بر ما فروتابید

ما زندگان

           شعله های آتش را بر گرفتیم!

آیا دستان پر امید

                      توانا و بخشنده

چراغ امید را

               بر افروخته خواهد داشت؟

در تمام طول تاریکی

خورشید

           لحظه ای از تابش خویش را

               بر ما دریغ نکرد.

 

رحمان،